Allah niçin kullarının aç kalmasını istiyor?

Allah'ın (cc) emirlerinden biri olan oruç, insanlığın şahsî ve sosyal hayatına pek çok fayda ve hikmetler sağlamaktadır. Oruç insanlığa maddî manevî şifadır.

Oruç tutmak “yerlerin ve göklerin terbiye edicisinin, Allah (cc) olduğunu ilan etmektir”

Yeryüzü Allah’ın (cc) rahmet hazineleriyle süslenmiş muhteşem bir sofradır. Fakat insan her gün yiyip içtiği bu muhteşem sofranın hakiki sahibini gafleti sebebiyle unutuyor.

Oruç tutmakla insan yer, gök ve arasındaki her şeyin, bir bardak suyun bir lokma ekmeğin dahi sahibi Allah (cc) olduğunu hatırlar.

Mü’minler Ramazan ayında adeta muntazam bir ordu hükmüne geçerler. Cenab-ı Hakk'ın emriyle milyonlarca mü’min, yeme içmeyi bir anda bıraktıkları gibi yine yemek içmek için Rablerinin (cc) iznini (akşam ezanın okunmasını) beklerler. Böylece oruç ibadetiyle yeryüzünde çok geniş bir kulluk sergilenmekte ve her şeyin gerçek sahibinin, Allah (cc) olduğu ilan edilmektedir.

Oruç, insanın Allah’a (cc) olan “şükür borcunu hatırlatır”

Bir insanın çarşıdan her türlü ihtiyacını toplayıp dükkan sahiplerine fiyat ödemeden çıkıp gitmesinin abesliğini bir düşünün. Fiyat ödemek ve teşekkür etmek insanlığın gereği değil midir?

Kullara hürmet ve teşekkür İslam adabındandır. Fakat insanın asıl vazifesi Rabbine (cc) olan şükrüdür. Çünkü tüm mal ve nimetlerin gerçek sahibi Allah’tır (cc) ve verdiği nimetlere fiyat olarak kullarından şükür istemektedir.

Dükkan sahiplerine bir ücret ödeyip asıl mal sahibi olan Allah’a (cc) istediği fiyatı ödememek bir insan için ne kadar normal sayılabilir? Allah’a (cc) şükretmeyen bir kulun insaniyetten ve medeniyetten nasibi söz konusu olabilir mi? 

Fakat insanoğlu aciz ve her şeye çok muhtaç olduğu halde Allah'a (cc) gerektiği şekilde şükretmiyor. Allah'ın (cc) kendisi için yarattığı her biri birer mucize olan nimetleri hakkıyla takdir etmiyor. Vesile olanlara çokça teşekkür etmeyi akıl etse de asıl nimet sahibi olan Allah'a (cc), şükür vazifesini unutuyor.

İşte Ramazan-ı Şerif'teki oruç, herkese hatta pek çok zengin kimselere de bir kuru ekmeğin kıymetini takdir ettirir. İnsan ihtiyaçlarını hatta bir kuru ekmeği ve bir yudum suyu bile kendi yaratamayacağını oruç tutmakla anlar.  İnsan açlık ve susuzlukla Allah’a (cc) ne kadar muhtaç olduğunu anlar ve şükre yönelir. Şükretmek, imanın yarısı sayılmıştır.

Oruç “toplumun huzuruna sebeptir”

Yardımlaşma toplum hayatı için bir esastır. Fakat yardıma muhtaç olanların halini zengin ve ihtiyaçsız kimseler gerçek anlamda hissedemezler. “Tok, açın halinden anlamaz.” sözü de bu yüzden meşhur olmuştur.

İşte Ramazan-ı Şerif'teki oruç, en zengin kimselere bile açlığın ne olduğunu hissettirir ve zenginleri muhtaç kimselere şefkat ettirir ve yardımına koşturur.

Oruç “nefse kulluğu hatırlatır”

İnsan nefsi, emir altına girmekten hoşlanmaz ve hep serbest hareket etmek ister. Allah’ın (cc) nimetlerini kendi malı gibi görüp helal haram demeden keyfince kullanmak istemektedir.

İşte Ramazan-ı Şerif'teki oruç, her bir nefse “Hür değil, kulsun!”  der. Çünkü oruçla insan, Efendisi olan Rabbinin (cc) emri ve izni olmazsa bir bardak suya dahi elini uzatamaz.

Aklen, kalben ve vicdanen kulluğunu idrak etmiş mü’minler her sene Ramazan-ı Şerif'te oruç tutarak Allah'a (cc) itaat etmekten hoşlanmayan nefislerine bir ay boyunca sıkı bir terbiye uygulamaktadırlar.

Oruç "bedenin çürümeye mahkum olduğunu hatırlatır"

İnsan, bedenini hep dinç ve güzel olmasını ister. Ölümün bir gün kendisine gelip güzel bedeninin çürüyeceğini asla kabullenmek istemez.  Hatta etten kemikten ibaret olan bedenini çelikten sanıyor olmalı ki; ibadetlerini unutup hiç ölmeyecekmiş gibi dünya lezzetlerine dalmaktadır.

İşte oruç insana, bir iki öğün yemekten mahrum kaldığında takatsiz kalan bedeninin bir gün mutlaka toprağa girip dağılacağını hatırlatır. Açlığa dayanamayıp halsizleşen bedeni, öldüğünde de elbette toprağa mukavemet edemeyecek ve çürüyecektir. Öyleyse fani bedenlerin güzelliği değil ahlak ve ibadetle ruhları güzelleştirmek önemlidir.

Oruç “Kurân'a yöneltir”

Ramazan ayı insanlar için çok önemli bir aydır. Çünkü Allah’ın (cc) insanı kendisine muhatap seçmesi ve bir nevi konuşması olan Kur'ân, bu ayda indirilmiştir.

İşte, Allah’ın (cc) kullarına hitap ettiği Ramazan ayını mü’minler oruçlu geçirirler. Çünkü oruç insana yeme içmeyi terk ettirmekle beraber bir kısım lüzumsuz şeylerden de uzaklaştırır. Yani mü’minler bu ayda yemeyi, içmeyi bırakarak adeta meleklere benzer bir hal alırlar. Ve bu manevî halle Rablerinin (cc) kelamı olan Kurân’ı adeta yeni nazil oluyor gibi hürmetle okur ve dinlerler. 

Ramazan ayında yeryüzü adeta büyük bir mescid hükmüne geçer. Tüm müminler ilahî kelam olan Kur'ân-ı Azimüşşan’ı bu mescitte meleklere benzer bir halde dinler ya da dinlettirirler.

Oruç “ahirete çok kârlı bir yatırımdır”

Allah (cc) Ramazan ayını kullarına ilahî bir bayram ve uhrevî kârı yüksek bir çarşı yapmıştır. Bu mübarek ayda bire bin sevap yazılır ve mü’minlere seksen senelik bir ömrü kazandırır.

İşte, oruç ile mü’minler Ramazan-ı Şerif'teki manevî kazançlarını azaltacak kötü ve lüzumsuz hallerden kaçınmış olurlar. Oruç tutan kimse yemek içmek ve şehevî hislerden uzaklaşır, daha çok ibadet ile meşgul olur, uhrevî ticaret kazancı artar.

Hatta oruç ile midenin tatile çıkmasıyla bedenin diğer azaları da dinlenmeye geçer. Böylece insanda maddî sakinlikle birlikte manevî bir faaliyet ve bir yükseliş meydana gelir.

Oruç “hastalıklara şifadır”

İnsanın dilediği her şeyi yiyip içmesi maddî sağlığına zarar verir. Manevî hastalıkların da en önemli sebebi helal haram ayırt etmeksizin önüne geleni yiyip içmektir.

Maddeten rahatsız bir kimsenin çalışma gücü düşer. Manen hasta bir insan da Allah’a (cc) ibadet etmeyi kendine yük olarak görür.

İşte Ramazan-ı Şerif'teki oruç hem nefislere hem bedenlere şifadır. Oruçla insan Rabbine (cc) itaati öğrendiği gibi üst üste yemek yemeyi terkederek hastalıklara hedef olmaktan kurtulur.

Oruç bir müddetliğine helali de yasaklar. İnsan helal olana bile elini uzatamayınca, harama olan iştahı azalır, nefsi sükunet bulur ve terbiye olur.

Oruç sabrı öğretip sabırsızlık ve tahammülsüzlük hastalığına bir ilaç olur. Oruç ile insan hayat yükünü kaldıracak sabrı da öğrenir.

Oruçla mide tatile çıktığında insan manevî lezzetlerin farkına varır.  Ve midenin ağlamasına karşılık kalp, ruh ve latifeler tebessüm ve terakki ederler.

Oruç, "nefse hiçliğini hatırlatır"

İnsan nefsi, Rabbini tanımak istemiyor. Aczini ve fakrini unutup firavunlar gibi Allah’ı (cc) tanımak istemediği gibi neredeyse kendisi de ilahlık taslar bir hal takınıyor.

Cenab-ı Hak nefse demiş ki:

"Ben neyim, sen nesin?" Nefis demiş:

"Ben benim, sen sensin." Azab vermiş, Cehennem'e atmış, yine sormuş. Nefis yine demiş:

"Ene ene, ente ente (ben benim sen sensin)." Hangi nevi azabı vermiş, enaniyetten vazgeçmemiş. Sonra açlık ile azab vermiş, yani aç bırakmış. Yine sormuş:

"Ben neyim, sen nesin? (Men ene vema ente?)" Nefis demiş:

"اَنْتَ رَبِّى الرَّحِيمُ وَاَنَا عَبْدُكَ الْعَاجِزُ"  Yani: "Sen benim Rabb-i Rahîmimsin, ben senin âciz bir abdinim." (Mektubat) 
Kaynak: www.sorusorcevapbul.com - Allah niçin kullarının aç kalmasını istiyor?